Woensdagmiddag nam ik afscheid van de gemeenteraad. Onder de kop ‘Veel lof voor vertrekkende Van Gijlswijk’ deed de site van de gemeente er kort verslag van. Ik neem de tekst graag over.
Hardwerkend en een antibureaucraat, zo werd Van Gijlswijk tijdens haar afscheid omschreven. Burgemeester Wallage zei in zijn toespraak dat hij vindt dat Rosita de ‘eretitel volksvertegenwoordiger’ verdient, om hoe ze altijd de democratie heeft gediend. “Ze ging bij de mensen langs, maakte van haar hart geen moordkuil en voelde zich altijd verantwoordelijk voor het reilen en zeilen in de raad”, aldus Wallage. De burgemeester riep Van Gijlswijk op om in de Tweede Kamer vooral zichzelf te blijven. Ook gaf hij haar mee dat hij uit eigen ervaring weet, dat het helemaal niet erg is om ooit uit Den Haag terug te komen naar Groningen.

Ook Jan Evenhuis, de nestor van de raad, was vol lof over het SP-gemeenteraadslid.

Rosita Van Gijlswijk was fractievoorzitter van de SP in de gemeenteraad van Groningen en zat sinds 1999 in de gemeenteraad. Haar opvolger in de raad is Agnes Schlebusch. Zij werd gisteren door de gemeenteraad geïnstalleerd. De SP-fractie koos al eerder fractielid Jasper Schaaf als nieuwe fractievoorzitter.’

Zelf hield ik ook een toespraakje:

Op 22 november jl. boekte mijn partij, de SP, een enorme verkiezingsoverwinning. Best onverwacht, werd ik verkozen tot lid van de Tweede Kamer. De afgelopen weken heb ik gemerkt hoe hectisch het in Den Haag kan zijn en dat de functies van raadslid en Tweede Kamerlid praktisch niet te combineren is.
Bij het schrijven van mijn ontslagbrief, merkte ik dat het afscheid van de Groningse politiek steeds dichterbij komt en me best zwaar valt. Dat geldt ook voor deze toespraak: laat mij maar politiek bedrijven en debatten voeren, over mezelf praten is nooit mijn sterkste kant geweest.
Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren hoe ik actief geworden ben bij de SP. Theo Bakker -toen verantwoordelijk voor onze leden- belde op een dag naar mijn moeder. Of ze actief wilde worden vroeg Theo. Nee, zei mijn moeder, dat kan ik niet, maar mijn dochter misschien wel. Ik was toen net met mijn opleiding Sociaal Juridische Dienstverlening begonnen en mijn moeder dacht dat het wel iets voor mij was om mee te helpen bij het juridische spreekuur van de SP. Dat was in september 1995.
Vier jaar later deed ik in het kader van mijn studie voor de Tweede Kamerfractie van de SP een onderzoek naar inkomensafhankelijke boetes en schreef daarover het rapport “Geldboetes in balans”. Het was overigens Peter Verschuren die de titel bedacht en Theo Bakker die alle grammaticale en spelfouten uit het rapport haalde. Op de dag van de presentatie van mijn rapport schreef mijn voorganger in de raad, Marianne Langkamp – tegenwoordig ook kamerlid voor de SP – haar ontslagbrief aan burgemeester Wallage. Dat was in juli 1999 en tien dagen na het behalen van mijn diploma stond ik daar om de belofte af te leggen.
De afgelopen zeven-en-een-half jaar heb ik het een eer gevonden volksvertegenwoordiger van Stadjers te mogen zijn. Ik heb veel plezier beleefd aan de debatten in en buiten de raad, de acties die wij voor de mensen voerden en het maken van alternatieven voor het collegebeleid.
Sinds april dit jaar, was er voor mij een nieuwe uitdaging: fractievoorzitter van een nieuwe collegepartij. Natuurlijk, het was even wennen in die rol. Ik moet er vreselijk om lachen als ik zie hoe sommigen mijn partij ineens geweldige complimenten geven voor de wijze waarop wij eerder oppositie voerden.
Voorzitter, tot slot wil ik een paar mensen bedanken:
Jaren en uren heb ik met Peter Verschuren van Groningen naar Rotterdam en weer terug gereist. Tijdens die treinreizen bespraken we alles, maar dan ook écht alles. Ik wil Peter Verschuren danken dat hij mij het politieke handwerk heeft geleerd.
(meer…)